Kleine stap toch?

Eén van ’s werelds beroemdste schilderijen: Het laatste avondmaal van Jezus met zijn discipelen, geschilderd door Leonardo da Vinci.

Er bestaat een verhaal over dit schilderij, lees je mee…

‘Toen da Vinci aan het werk was, kreeg hij te maken met een groot probleem: hij moest het goede uitbeelden – in de figuur van Jezus – én het kwade – in de figuur van Judas, de vriend die besluit Hem te verraden tijdens het maal.

Halverwege het schilderij stopte da Vinci, hij zou verder gaan zodra hij de ideale modellen had gevonden.

Op een goede dag toen hij een gezang bijwoonde, zag hij een koorknaap die naar zijn idee perfect model voor Christus was. Hij nodigde hem uit op zijn atelier en legde zijn gelaatstrekken vast in schetsen en studies.

Er verstreken 3 jaren. Het laatste avondmaal was bijna af – maar een model van Judas had da Vinci nog niet gevonden.

De kardinaal die verantwoordelijk was voor de kerk, begon druk op hem uit te oefenen en eiste dat hij de muurschildering snel zou afmaken. ‘Het mut of’ zeggen we dan in het Twents.

Na een speurtocht van vele dagen vond de schilder een vroeg oud geworden jongen, een dronkaard die ergens in een goot gedumpt was. Walgelijk vroeg hij zijn assistenten de jongen mee te nemen en naar de kerk te brengen, want voor het maken van schetsen in zijn atelier was geen tijd meer.

De bedelaar begreep nauwelijks wat er gebeurde, de assistenten hielden hem overeind, terwijl da Vinci de goddeloosheid, de zonde en het egoïsme vastlegden die zo duidelijk tot uitdrukking kwamen in de gelaatstrekken van het model.