Stel dat dit HET is?
Stel nou dat dit het enige is? Ik blijf toch diep onder de indruk van het programma over mijn lijk. Prachtige mooie jonge mensen die veel te snel afscheid moeten nemen van dit leven. En dan denk ik bij mezelf: Is dit nou? Is dit het enige wat er is? Weet ik alles wat ik ooit zal weten? Ik vind dat soms kak lastig. Al deze vragen.
Het ondernemen geeft me zoveel energie, dat ik me soms verbaas over al die zoekende mensen die ik gekomen In de praktijk. Stop met altijd maar positief zijn, en leer in plaats daarvan met je tekortkomingen én de tegenslagen in het leven om te gaan. Zodra je niet meer wegrent voor je angsten, fouten en onzekerheden maar de pijnlijke waarheid onder ogen durft te zien, vind je de moed en het zelfvertrouwen waar je in deze tijd zo’n behoefte aan hebt.
En soms begint dat met kijken naar je eigen sterfelijkheid. De stoïcijnen in het oude Griekenland en Rome drukte mensen op het hart dat je ten alle tijde de dood in je achterhoofd moest houden. Omdat je daardoor het leven meer waardeerde en ondanks tegenslag deemoedig bleef. In diverse varianten van het boeddhisme wordt meditatie gebruikt als een manier om je tijdens het leven op de dood voor te bereiden.
Ja gewoon loslaten In het grote niets – de verlichte staat van Nirwana bereiken – wordt als een generale repetitie voor de overstap naar de andere kant gezien. Zelfs Mark Twain zei het al: ’angst voor de dood komt voort uit angst voor het leven.’ Iemand die vol in het leven staat, is er ook klaar voor om elk moment te sterven. Nou ja, daarom kijk ik misschien naar een programma over mijn lijk.
De confrontatie aangaan met je eigen sterfelijkheid is belangrijk omdat alle stompzinnige, kwetsbare en oppervlakkige zaken in het leven daardoor teniet worden gedaan. Terwijl de meeste mensen hun dagen slijten met het najagen van wat meer centen op de bank, iets meer mijn aandacht, meer bevestiging van hun gelijk of de bevestiging dat iemand van hen houdt, confronteert de dood ieder van ons met een pijnlijker en belangrijkere vraag: Wat laat je na?
Als je er straks niet meer bent, in welke zin is de wereld dan veranderd of verbeterd? Wat is jouw bijdrage geweest, welke stempel heb je erop gedrukt? Wat is het door jou toedoen gebeurd? Het schijnt dat als een vlinder in Afrika met zijn vleugels klappert, dat dat in Florida een orkaan kan veroorzaken. Welke orkaan volgt de straks door jouw voetstappen…
Jemig Dit is ongetwijfeld de enige vraag en alle belangrijkste vragen In het leven. Toch vermijden we het om daarover na te denken. Ten eerste omdat het moeilijk is. Ten tweede omdat het eng is. Ten derde omdat we geen flauw benul hebben wat we hier aan het doen zijn.
Die vraag voor ons uitschuiven, Laten we onze hersenen gijzelen door allerlei triviale en hatelijke waarden die onze verlangens en idealen gaan beheersen. Zonder de altijd aanwezige starende blik van de dood te erkennen, ze alles wat oppervlakkig is, belangrijk lijken en alles wat belangrijk is, oppervlakkige lijken. De dood is het enige waar je zeker van kunt zijn punt en daarom zou die als een kompas moeten dienen waarop we alle andere waarden in besluiten afstemmen. De dood is het juiste antwoord op alle vragen die we zouden moeten stellen, maar nooit verwoorden.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Luister maar eens naar Aristoteles, naar psychologen van Harvard, naar Jezus Christus of zelfs naar die idiote Beatles. Ze zeggen allemaal hetzelfde:
‘geluk komt uit geven om iets wat jezelf overstijgt, uit geloven dat je deel uitmaakt van iets bijdraagt aan een veel groter geheel, en dat je leven slechts een bijverschijnsel is in een grootse en niet te bevatten productie.’
Je zal maar samenwerken in de doelgerichte organisatie als millennial. Pittige uitdaging als je worstelt met je werk privébalans en dit is als lastig wordt gezien. hoppa gewoon weer met zijn allen gaan skiën en verder niet zeiken is dan het motto.
Het programma over mijn lijk helpt mij om meer volgens het principe ‘van pluk de dag’ te leven, om de verantwoordelijkheid op te eisen voor mijn keuzes, en met minder schaamte en terughoudendheid mijn dromen najagen. En heel simpel ik hoef nergens bang voor te zijn. Nooit.
Ik heb mijn verslavingen weten te doorbreken, mijn gevoel en het bijbehorende gedrag dat ik ergens recht op had leren herkennen en er iets aan gedaan. De verantwoordelijkheid van mijn eigen problemen leren opeisen, leren omgaan met mijn angsten en onzekerheden, mislukkingen leren accepteren en afwijzingen leren omarmen. Door het besef dat ik op een dag zal sterven kon zijn al die zaken ‘lichter’ geworden en heb ik ze leren relativeren.
Mijn vriend vroeg laatst waarom schrijf jij onder je e-mail: ‘Ik gun je een energiek en goed leven! Dat is gewoon op z’n Ina’s maar kwam bij deze IT’er wat anders over. Hij zegt: ‘het lijkt wel of je afscheid neemt ofzo’.
Nou misschien is dit gewoon wat ik de ander gun, een energiek en goed leven. Dat je antwoord gaat geven op de volgende vraag, als die aan wordt gesteld: ‘Hoe gaat het? Hoe voel je je?
Levend, ik voel me levend!!
foto Unsplash: janaine-arioli-sAtNmpS66n4-unsplash
De visie van Dare! is dat iedere leider een stijl mag ontdekken die het beste bij hem/ haar past. Als ieder mens min of meer unieke is, dan kan het toch niet zo zijn dat we als organisatie één vaste leiderschapsstijl opleggen?
Lees meer >
Want of het nu gaat om de start van een nieuw team of nieuwe focus voor bestaande teams, de trainers en coaches van Dare! verzorgen inspirerende teamtrainingen met resultaat.
Lees meer >
BRON: FOTO
foto sigmund-By-tZImt0Ms-unsplash
2 genesis-carrasco-thGMrIRqONs-unsplash
3 janaine-arioli-sAtNmpS66n4-unsplash
YOU TUBE: Fawlty Towers – that was your life mate
bron: the art of not giving a fuck mark manson
