Onlangs werkte ik met een team waarin de sfeer op het eerste gezicht prima leek. Er werd hard gewerkt, de resultaten waren goed en in vergaderingen bleef het meestal opvallend rustig. Totdat een van de medewerkers een negatieve beoordeling kreeg. Laten we haar Eva noemen.

Eva reageerde zoals veel gedreven professionals dat doen: ze zette direct een tandje bij. Meer uren, meer verantwoordelijkheid, meer controle. Als zij beter haar best deed, zou het probleem vanzelf verdwijnen. Dat was tenslotte de strategie die haar eerder succes had gebracht.

Maar daar zat precies de fout.

Tijdens een gesprek vroeg haar leidinggevende haar om de situatie eens te bekijken alsof het een voetbalwedstrijd was. Welke positie speelde zij eigenlijk? En hoe speelde de rest van het team? Langzaam ontdekte Eva dat ze voortdurend gaten dichtliep die door anderen werden laten vallen. Ze rende van bal naar bal, terwijl sommige teamgenoten nauwelijks in beweging kwamen. Het probleem zat niet alleen in haar prestaties, maar ook in de manier waarop het team samenwerkte.

Toen dat inzicht ontstond, veranderde er iets. Niet alleen bij Eva, maar in het hele team. Verantwoordelijkheden werden uitgesproken, verwachtingen verduidelijkt en teamleden spraken elkaar vaker aan. De druk op Eva nam af en de samenwerking verbeterde.

De les? Veel mensen denken dat harder werken de oplossing is wanneer het spannend wordt. Maar echte beweging ontstaat vaak pas wanneer je stopt met harder rennen en naar het hele speelveld kijkt. Want wat een individueel probleem lijkt, blijkt regelmatig een teamsysteem dat om aandacht vraagt. Dat vraagt moed. En precies daar begint groei.