Maar toen ik eerlijk was, besefte ik dat ík degene was die bang was om te bewegen
– Luuk
De man in de glimmende kooi
Maak kennis met Luuk.
43 jaar, leidinggevende bij een innovatief maakbedrijf, de stille trots van zijn ouders, de rots in de branding voor zijn team… en stiekem ook de man die elke maandag zijn auto instapt met het enthousiasme van een natte pannenkoek.
Van buitenaf lijkt alles top geregeld.
Luuk heeft een goed salaris, een kantoorstoel die waarschijnlijk ergonomischer is dan zijn rug zelf, en een team dat hem vaker snacks geeft dan zijn kinderen. Het bedrijf innoveert, groeit, verandert — en toch verandert er voor hem precies niks.
Luuk zit in een gouden kooi. En hij weet het.
De emotionele diarree
Binnen tien minuten heb ik een waslijst: werkdruk, reorganisatie, tien mensen ontslag, een toezichtraad die vooral toeziet op zichzelf, vakanties die nooit synchroon lopen, en een arbeidsmarkt die op slot zit. Oh — en thuis een verbouwing, pubers met territoriumdrang en een tennisarm.
“Wat zou jij kunnen doen om meer rust te creëren?” vraag ik.
Ze denkt na.
“Misschien… zelf iets rustiger worden?”
En schatert.
Check. Zelfspot aanwezig. Gaan we wat mee doen.
De tijd-truth
Ik laat haar een week lang bijhouden wat ze doet. Iedere tien minuten.
Ze vindt het vreselijk, dramatisch, kinderachtig — maar doet het tóch.
Wat blijkt?
Ze doet alles.
Voor iedereen.
Altijd.
Geen wonder dat iedereen onrust voelt: de kapitein stond op alle schepen tegelijk.
Aandacht – het verboden woord
Als ik haar vertel dat er waarschijnlijk een aandachtslek zit, kijkt ze alsof ik haar net naar een mindfulness-retraite in Bhutan heb gestuurd.
Maar ja: waar onrust is, ontbreekt aandacht. Niet zweverig. Gewoon waarheid.
We beginnen niet in een zaaltje met flip-overs en lauwe koffie (die ze al 10 jaar ‘koffie’ noemen maar niemand echt drinkt).
We gaan naar buiten. Het bos in.
Spel. Wandelen. Mediteren. Praten.
Eenvoudig. Eerlijk. En totaal nieuw voor ze.
Zorgprofessionals zijn meesters in stil lijden en nóg stiller doorwerken. Ze waren allemaal kleine zelfstandigen geworden in hun eigen mini-zorguniversum. En Suzan? Die had een veel te grote jas aangetrokken: strategie én uitvoering tegelijk dragen. Nobele intenties, desastreus effect.
Maar die dag…
Die dag hoorde iedereen elkaar weer.
En Suzan deed vooral iets wat ze al maanden niet meer had gedaan:
luisteren.
Aan het eind van de dag liepen ze opgelucht én opgeladen weg. Eindelijk ruimte. Eindelijk lucht. Eindelijk aandacht.
Ideeën stroomden binnen. De sfeer werd lichter.
Het team begon weer te ademen.
We bereiden nu een tweedaagse voor — de eerste ooit in het bestaan van de zorginstelling.
Er valt nog veel te ontdekken, te zeggen, te repareren en vooral: samen te doen.
En Suzan?
Ze zit tegenwoordig op yoga. In plaats van kilometers slaan op de tennisbaan.
De verbouwing? Die heeft ze losgelaten.
Haar man is in jaren niet zo blij geweest.
Waar leiding rust vindt, ontstaat bij teams ruimte.
Waar aandacht terugkeert, volgt samenwerking.
Waar mensen écht praten, gebeurt vernieuwen vanzelf.
Ook in deze organisatie, die ik midden in de winter aantrof, is op weg naar een prachtig voorjaar.
Voor wie durft te kijken waar het écht schuurt, onderstaande vragen.
Vrijdag of elke andere dag van de week vragen:
- Welk hardnekkig probleem blijft bestaan omdat jij stiekem het systeem in stand houdt?
- Als je teamleden kleine zelfstandigen zijn geworden… wie heeft ze dan de vergunning gegeven?
- Welke stilte in jouw team durft niemand te benoemen omdat jij er zelf onderdeel van bent?
- Waar in jouw organisatie is aandacht vervangen door aannames?
De visie van Dare! is dat iedere leider een stijl mag ontdekken die het beste bij hem/ haar past. Als ieder mens min of meer unieke is, dan kan het toch niet zo zijn dat we als organisatie één vaste leiderschapsstijl opleggen?
Lees meer >
Want of het nu gaat om de start van een nieuw team of nieuwe focus voor bestaande teams, de trainers en coaches van Dare! verzorgen inspirerende teamtrainingen met resultaat.
Lees meer >
