“Het grootste gevaar is niet dat we te hoog mikken en falen, maar dat we te laag mikken en slagen.”
Een bekende passage uit een toespraak van president Theodore Roosevelt mag niet ontbreken in deze blog. Veel sprekers gebruiken dit voorbeeld en we hebben het waarschijnlijk ook ergens gehoord. We delen het graag met jou:
“Het is niet de criticus die telt, niet de man die wijst naar degene die struikelt of die altijd weet wat je anders had moeten doen. De eer komt toe aan degene die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht is bedekt met stof, zweet en soms zelfs bloed. Die zich moedig inzet, fouten maakt, tekortschiet, maar toch blijft proberen. Die weet wat enthousiasme is, die de diepe voldoening kent van toewijding aan een zaak die groter is dan hijzelf. En zelfs als hij faalt, faalt hij terwijl hij groots probeert te zijn. Het is beter om grote dingen te proberen en te mislukken, dan deel uit te maken van de massa die nooit echt leeft, die geen fouten maakt, maar ook nooit de vreugde van overwinning kent. Zulke mensen leven in het schemerduister, waar geen nederlagen zijn, maar ook geen overwinningen.”
Inspiratielijst
Misschien denk je nu: “Dat klinkt mooi, maar mijn situatie is anders.” Goed, misschien haal je inspiratie uit het volgende lijstje:
– Shakespeare was kreupel.
– De Engelse dichter John Milton was blind.
– Beethoven was stokdoof toen hij de Negende schreef. Hij heeft die nooit gehoord, behalve in zijn hoofd.
– John Lennon werd door zijn ouders verlaten en door een tante opgevoed.
– Homerus was blind.
– Händels rechterkant was verlamd toen hij zijn meesterwerk componeerde.
– Edison was doof toen hij de grammofoon uitvond. Als kind werd hij van school gestuurd als “onmogelijk kind”.
– Helen Keller was blind, doof en stom.
– Goldman Meyer had 12 jaar lang leukemie.
– Confucius was een weeskind.
– John F. Kennedy had een pijnlijke rugblessure, maar werd toch president.
– Roosevelt had verlamde benen toen hij verkozen werd.
– Stephen Hawking kreeg op zijn 21e te horen dat hij nog maximaal een jaar te leven had. Hij werd de bekendste fysicus sinds Einstein. Van zijn boek A Brief History of Time zijn meer dan 10 miljoen exemplaren verkocht. Hij was volledig verlamd en kon slechts twee vingers bewegen om zijn spraakcomputer te bedienen.
– Superman-acteur Christopher Reeve raakte door een val van zijn paard vanaf de nek verlamd, maar gaf niet op. Hij zamelde miljoenen dollars in voor onderzoek naar ruggenmergoperaties. Hij overleed in 2004.
– Fred Astaire werd in 1933 afgewezen bij zijn eerste screentest. Het commentaar: “Hij kan niet dansen en niet acteren.” Hij hing dat briefje ingelijst boven zijn open haard in zijn dure huis in Hollywood.
– De leraar van Caruso zei dat hij een vreselijke stem had en niet kon zingen.
– Darwin gaf zijn medische studie op. Zijn vader noemde hem een nietsnut.
– Walt Disney werd ontslagen door een dagbladuitgeverij wegens “gebrek aan creativiteit”.
– Albert Einstein sprak pas toen hij vier jaar oud was.
– Pasteur was 15e van de 22 leerlingen in scheikunde.
– Newton was een zwakke leerling op de basisschool.
– Tolstoj werd van school gestuurd als onbekwaam en onwillig.
– Churchill deed een jaar langer over de basisschool.
– Henry Ford ging vijf keer failliet.
– En jij? Nog steeds een speciaal geval?
“Als angst is wat ons stopt, dan is moed wat we moeten ontwikkelen.”
De Amerikaanse psycholoog Martin Seligman heeft zijn leven gewijd aan het bestuderen van optimisten en pessimisten, inclusief de wortels van depressie en het verschil in levenskwaliteit tussen beide groepen.
Uit zijn onderzoek blijkt dat optimisme — waarin impliciet volharding aanwezig is — geen persoonlijkheidskenmerk is. Van nature zijn we optimistisch. Kleine kinderen zijn vrijwel zonder uitzondering optimistisch. Pessimisme is dus aangeleerd. Het is een conditionering.
Seligman ontdekte het mechanisme van pessimisme:
hoe het ontstaat en hoe je het kunt afleren.
Wie geeft op en wie niet?
Pessimisme is een lichte vorm van depressie. Depressie is een zware vorm van pessimisme. Verwacht wordt dat depressie in het begin van de 21e eeuw de meest voorkomende ziekte onder de Nederlandse bevolking wordt. Stress en andere psychologische condities bij managers en werknemers kosten de gemeenschap nu al elke maand een fortuin.
Pessimisme kan het begin zijn van een dalende spiraal die plotseling voorbij een kritisch punt glijdt. Maar die spiraal kunnen we omkeren. Laten we beginnen met ons verklaringspatroon in het oog te houden bij positieve en minder positieve gebeurtenissen. Mooi huiswerk voor de waarnemer in ons!
Wat is de prijs van pessimisme?
Pessimisme beïnvloedt vier levensdomeinen negatief, zoals blijkt uit het onderzoek van Seligman.
Pessimisten:
– zijn sneller depressief
– presteren minder met dezelfde talenten
– ondermijnen hun gezondheid
– hebben weinig of geen plezier in het leven
De visie van Dare! is dat iedere leider een stijl mag ontdekken die het beste bij hem/ haar past. Als ieder mens min of meer unieke is, dan kan het toch niet zo zijn dat we als organisatie één vaste leiderschapsstijl opleggen?
Lees meer >
Want of het nu gaat om de start van een nieuw team of nieuwe focus voor bestaande teams, de trainers en coaches van Dare! verzorgen inspirerende teamtrainingen met resultaat.
Lees meer >
Het woord cultuur horen we vaak, maar wat is dat nou eigenlijk? Blijkbaar wel iets heel belangrijks. Maar hoe bouw je nu een goede cultuur waar mensen ook weten wat ermee bedoeld wordt en het in de praktijk kunnen brengen?
Lees meer >
Individuele trajecten voor professionals en leiders om je persoonlijke impact en werkplezier te vergroten. Vanuit bewustwording en inzichten ontwikkel je nieuw gedrag en maak je andere keuzes.
Lees meer >
